Dijital yaşam, bugünün çocuklarının içine doğduğu doğal bir gerçekliktir. Ekranlar; oyun, iletişim, öğrenme ve eğlence için çocuğun hayatının bir parçasıdır ve tümüyle "kötü" ya da "zararlı" olarak görülemez. Mesele ekranın varlığı değil, dengesidir. Ekran, çocuğun uykusunun, hareketinin, yüz yüze ilişkilerinin, oyununun ve hayal gücünün yerini almaya başladığında sorun hâline gelir. Bu yüzden amaç ekranı tümüyle yasaklamak değil (bu çoğu zaman ne mümkün ne de gerçekçidir) çocuğun yaşamında sağlıklı bir denge kurmasına yardımcı olmaktır. Sağlıklı bir denge kurulduğunda dijital dünya, gelişimi engelleyen değil, destekleyen bir alan olabilir.
Dengenin bozulmaya başladığını gösteren bazı işaretler vardır. Ekran süresi kısıtlandığında yoğun öfke, huzursuzluk ya da kriz yaşanması; ekran dışındaki etkinliklere (oyun, kitap, arkadaş, dışarı çıkma) ilginin belirgin biçimde azalması bunların başında gelir. Uyku düzeninin bozulması, yatmadan önce ekrandan kopamama; yemek, ödev ve aile zamanının ekran yüzünden aksaması; ekransız kaldığında sürekli sıkılma ve "yapacak bir şey bulamama" sık görülür. Bazı çocuklarda dikkat dağınıklığı, sinirlilik ve içe kapanma da eşlik edebilir. Bu işaretler, ekranın çocuğun yaşamındaki dengeyi bozmaya ve diğer ihtiyaçların önüne geçmeye başladığını gösterir.
Aşırı ekran kullanımı çoğu zaman tek başına bir sorun değil, altta yatan bir ihtiyacın ya da zorlanmanın da işareti olabilir. Çocuk bazen sıkıldığı, yalnız hissettiği, kaygılı ya da mutsuz olduğu için ekrana sığınır; dijital dünya, baş etmekte zorlandığı duygulardan bir kaçış alanı hâline gelir. Kimi zaman da ekran, ailede yeterince paylaşılan zaman ve ilgi bulamayan çocuk için bir boşluk doldurucudur. Bu nedenle yalnızca ekran süresine odaklanmak çoğu zaman yeterli olmaz; çocuğun ekrana neden bu kadar ihtiyaç duyduğunu da anlamak gerekir. Ayrıca çocuklar çoğu zaman kuraldan çok modelden öğrenir; evde ebeveynlerin ekranla kurduğu ilişki, çocuğa konulan sınırlar kadar belirleyicidir.
Sağlıklı bir denge kurmak, çoğu zaman katı yasaklarla değil, tutarlı ve anlayışlı bir yaklaşımla mümkün olur. Aileyle yapılan görüşmede çocuğun ekran kullanımının ne zaman ve neden yoğunlaştığı, altında yatan olası ihtiyaçlar birlikte ele alınır. Amaç yalnızca süreyi kısmak değil; ekranın yerini alabilecek gerçek etkinlikleri, paylaşımları ve yüz yüze ilişkileri zenginleştirmek, çocuğun duygusal ihtiyaçlarını ekran dışı yollarla karşılayabilmesine alan açmaktır. Aileye, evde uygulanabilir, yaşına uygun ve tutarlı bir çerçeve oluşturmasında eşlik edilir. Böylece dijital yaşam bir çatışma kaynağı olmaktan çıkıp, dengeli biçimde çocuğun gelişiminin sağlıklı bir parçası hâline gelebilir.
